Hallo iedereen,

Ondertussen zijn wij hier nu al een dikke week in Suriname (Paramaribo).

Het begon al zeer vlotjes bij onze aankomst, we stonden te wachten op onze bagage en toenbleek Karen haar trekzak nog ergens in Amsterdam te staan. Deze is ondertussen met alles er gelukkig nog in terecht gekomen! :)

We logeren in een groot huis met 6 andere Hollandse meiden. Ieder heeft zijn eigen kamer en er zijn 3 badkamers, een gemeenschappelijke keuken en living. We hebben ook veel huisdieren: 2 honden, salamanders, spinnen, mieren en vooral heel veel muggen. Muggenbeten alom!

Het weer is hier superheet: overdag altijd 40 graden of meer en 's nachts koelt het af tot een 30 graden :) slapen is hier dus geen makkelijke klus.

Het eten is enorm lekker en goedkoop, het surinaamse eten is vooral een hutsepot van indisch, indonesisch, chinees en lokaal eten. Uit eten is hier soms zelf goedkoper dan zelf te koken :)

We hebben ook al een eerste tripje gemaakt: met een boot gaan varen op de Surinamerivier, een tussenstopje gemaakt op een onbewoond eiland en veel dolfijnen en oude plantages gespot. Het was echt de moeite waard, de natuur is hier supermooi.

Vandaag (maandag 11/10/2010) zijn we kennis gaan maken met de kinderen en tantes in het kinderthuis Nos Kasitas. We werden door de kinderen meteen onthaald als 'tantes'. We waren wel gepakt door onze eerste indruk: er zitten 67 kinderen terwijl er voor hen allemaal niet zoveel plaats is. Het was voor ons toch wel wennen hoe ze hier met zo weinig middelen door het leven gaan, dan beseften we wel hoe goed we het in België hebben. Morgen begint dan officieel onze eerste werkdag.

We zouden Lies en Karen niet zijn moesten we tijdens de terugweg al een voorval meegemaakt hebben. Na ons bezoek aan het kindertehuis vertrokken we met de bus richting bestemming brandweerkazerne (daar zetten we onze fietsen in het slot). De buschauffeur riep ons wanneer we moesten afstappen. We vonden het bizar dat we de buurt niet herkenden, maar de mensen die we aanspraken zeiden dat we op de goede weg waren. Toen we die na een lange tocht bereikt hadden bleek deze niet de juiste kazerne te zijn. We meldden ons dan maar vermist bij een brandweerman. :) Die begon te lachen en zei dat we toch een eindje verwijderd waren van de kazerne te Paramarbo. Gelukkig bood hij ons een lift aan in een brandweerauto. Daar aangekomen wilde we met onze fiets naar huis vertrekken. Net vertrokken begon het met bakken uit de lucht te gieten. De riolen liepen overvol waardoor we in megeplasen terecht kwamen. We waren helemaal doorweekt en voor eerste maal hadden we het koud in Suriname, een uurtje nadien was het hier weer snikheet.

Tot zover onze eerste avonturen aan de andere kant van de wereld. Tot binnenkort,

Karen en Lies.